Opgebrand met een glimlach

  23 mrt 2017   4 reacties
  

Mijn lichaam fluisterde me al langer in dat ik niet op de goede weg was, maar dat was tegen dovemansoren gericht. Toen harder praten en zelfs schreeuwen niet genoeg bleek om mij te laten luisteren, wierp het zich een halfjaar geleden uit onmacht op de grond om vervolgens niet meer te willen opstaan. Mijn perfectionisme en de wil om alles zelf en op mijn eigen manier te willen doen, het verlangen om iedereen te vriend te houden en een rol van betekenis te willen spelen, de overtuiging dat niks onveranderbaar was, een hunkering naar alles wat lonkte aan de horizon: ik had altijd gedacht dat het me veel zou brengen, maar in elk geval géén burn-out.

burnout-geluk-klavertjeIn het afgelopen halfjaar heb ik online vrijwel niets gedeeld over mijn persoonlijke situatie. Als een klein geluksmomentje een glimlach op mijn gezicht toverde, maakte ik trots een selfie – maar wat heeft de buitenwereld eraan om mijn tranen te zien, boosheid te ervaren, zorgen te lezen of pijn te voelen? Als ik na een leuk uitje uren- of dagenlang als een nietsnuttige zombie uitgeput op de bank lag, veilig onzichtbaar voor iedereen, waarom zou ik dan uit dat coconnetje kruipen? En zeg nou zelf: als je had geweten dat ik de paar mensen die ik in mijn aanwezigheid duldde soms meer afsnauwde dan liefhad, of dat het me bar weinig interesseerde hoe het mijn omgeving verging, had je echt niet meer op de ‘vind-ik-leuk’-knop geklikt. Ik was namelijk écht-niet-leuk. Geluk is iets om te delen en vermenigvuldigen, maar ‘shit’ hou ik liever bij een select klein kringetje. Ik wil niet dat het zich als een olievlek verspreidt. Het is besmettelijk, kijk maar naar de wereld om je heen.

Ondanks alle narigheid, tovert de burn-out inmiddels steeds vaker een glimlach op mijn gezicht. Het is alsof de resetknop van mijn leven is ingedrukt. Ik had het nodig om weer met beide benen op de grond te belanden. Het dwingt me om (opnieuw) uit te gaan vinden wie ik nou eigenlijk ben en wat ik wil, want regelmatig herken ik mezelf niet meer terug. Het forceert keuzes die ik anders nooit gemaakt zou hebben, maar die toch echt beter zijn. Daarnaast heeft het afgelopen halfjaar me dingen gebracht die niemand me meer afneemt: ik heb inspirerende behandelaars leren kennen, mooie plekken bezocht, in de tuin dagenlang baby-egeltjes zien zogen bij hun moeder, fijne wandelingen gemaakt, mijn ski-angst overwonnen, veel bij mijn oma mogen zijn de laatste maanden van haar leven, een fantastische nieuwe liefde ontmoet (inclusief bonusfamilie en -vrienden) en ervaren voor welke mensen ik goed ben zoals ik ben, ook tijdens mindere momenten. De overtuiging dat ik in alles alleen sta ben ik verloren. Ik heb geleerd wat écht belangrijk is in het leven. Stuk voor stuk zijn dit overwinningen die ik tel, met een glimlach.

Ik realiseer me dondersgoed dat ik nog een lange weg te gaan heb. Als ik een wiek van de molen weet te ontwijken en me een tijdje ‘goed’ voel, vergeet ik in mijn vreugde maar al te vaak dat de volgende wiek alweer onderweg is. En bam, daar ga ik weer tegen de vlakte. Gelukkig leer ik steeds beter dat me ertegen verzetten geen zin heeft, terwijl ik als ik op de grond blijf liggen voorlopig nog wel even veilig ben. De wieken glijden dan geruisloos over me heen en geven me zo alle ruimte om rustig na te denken. Misschien word ik wel nooit meer de ‘oude Kevin’, maar dat is ook niet mijn doel. Zoveel goeds heeft dat me uiteindelijk niet gebracht. Mijn doel is om de kaars weer te laten branden en met een oprechte glimlach naar buiten te treden. Een glimlach van geluk, maar ook een glimlach als ik weer eens zo lomp ben om met een smak op de grond te lazeren, want dat hoort er soms nou eenmaal bij. Dat is waar ik hard aan werk.

4 Responses so far.

  1. Marianne zegt:

    Wauw Kevin. Wat prachtig verwoord! Sterk en fragiel tegelijk. Ik vind je echt wel leuk! Maar hoe diep kan en moet een mens soms gaan om z’n eigenste ikkie te worden. Ik hoop dat je steeds meer in je kracht komt en de klappen van wieken weet te ontwijken. Je hieft niet de oude Kevin te worden. Word maar een hernieuwde. Word maar zoals je bedoeld bent. ❤️

  2. Anneke zegt:

    Lieve Kevin,

    Je mag er zijn zoals je bent ❤
    Soms na een stap vooruit, weer een stapje terug, om daarna weer 2 stappen verder te kunnen gaan.
    Kijk je terug dan zul je zien dat je groeit.
    Met al die lieve mensen die om je heen staan, heb je een bescherming waarin jij ruimte krijgt om jezelf te zijn en te helen om daarna nieuwe ervaringen op te doen.
    Dikke knuffel
    Anneke

  3. Linda zegt:

    Lieve Kevin, mooi geschreven! Een nieuwe fase in je leven met lieve oude en lieve nieuwe mensen om je te helpen op te staan en door te gaan. Ik ben er voor je. Knuffel, Linda

  4. Alex zegt:

    Hey Kevin,

    Ik ken je eigenlijkniet maar wil je toch vertellen veel respect voor je te hebben zo open te zijn over wat je ondergaat. Hopelijk draagt het bij aan meer acceptatie voor een burn-out oid.

    Veel succes met je verdere herstel. Je bent een kanjer!

    Met vriendelijke groet,

    Alex

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>