Kevin Mol

Toen ik je 7 jaar geleden leerde kennen, was je een geschenk uit de hemel. Alle leuke dingen die grootvaders met hun kleinzonen doen, hebben we ruimschoots ingehaald. Je nam me mee naar de dierentuin, op rondvaart, naar musea. Heel wat stadswandelingen hebben we gemaakt, heel wat potjes scrabble hebben we gespeeld. Jij natuurlijk altijd met de Van Dale in de aanslag.

We hadden urenlange gesprekken over alles wat wel en niet goed ging in de wereld, waarbij we eigenlijk niet eens de woorden nodig hadden om elkaar te begrijpen. We dachten altijd hetzelfde. Toen ik nog geen rijbewijs had, bracht je me terug naar huis. Steevast met een bekeuring voor snelheid als gevolg, een eigenschap die ik van je heb geërfd. We keken samen wedstrijden van het Nederlands Elftal, en bleven op tot middernacht om in te drinken voordat ik het Rotterdamse uitgaansleven in dook.

Aandacht en begrip voor elkaar, dat was er altijd in overvloed. Onze laatste wandeling door het park zal me altijd bij blijven. Jij strompelend door wat evenwichtsproblemen, ik strompelend door een whiplash. We zeiden tegen elkaar: “We lijken wel twee oude mannetjes.”

Lieve opa, je bent nu weer terug waar je vandaan kwam. Een geschenk IN de hemel. Zoals je steevast hip je e-mails en MSN-berichten afsloot: een dikke “hunk” van Kevin

Ik was zo blij. Blij, toen ik hoorde dat er dan tóch een bezuinigingsakkoord gesloten zou worden. Nog blijer, omdat GroenLinks hier een aandeel in had en aankondigde ‘groen en links’ beleid toe te voegen. Het meest blij, omdat er nu eindelijk duidelijkheid zou komen, wat we met z’n allen zo hard nodig hebben om er tegenaan te kunnen gaan en de economie weer op te krikken.

Helaas. Ik ben van een koude kermis thuisgekomen. De hardwerkende Jan Modaal wordt klemgezet. Rijd je in een auto van de zaak, dan betaal je vanaf volgend jaar bijtelling. Ongeacht of je deze auto nodig hebt voor je werk of niet, en ongeacht of je deze privé rijdt of niet. In sommige functies is het nou eenmaal noodzakelijk om in een (dure) auto te rijden om je beroep te kunnen uitoefenen, terwijl je niet de mogelijkheid hebt om hiervoor te betalen. Het alternatief van belastingvrije kilometervergoeding voor de enkel zakelijke ritten, komt ook te vervallen. Ik verwachtte dan op z’n minst dat deze maatregelen in het leven waren geroepen om het milieu te ontzien en OV-gebruik te stimuleren, maar helaas: het lijkt erop dat je zélfs belasting moet gaan betalen over de vergoeding die je werkgever je betaalt voor trein- en busreizen.

Kortom: je wordt financieel gestraft omdat je je huis uitgaat om te werken. Verhuizen dan maar, de overdrachtsbelasting blijft tenslotte maar 2%? Geen optie, dit kost alsnog duizenden euro’s. En door de versoepeling van het ontslagrecht en het risico dat je daardoor ‘voor niets’ verhuist, ga je dat toch niet uitgeven?

Het eigen risico van de zorgverzekering wordt volgend jaar minimaal verhoogd naar € 350,- (bedragen van vijfhonderd euro zijn ook al geroepen). ‘Gelukkig’ worden de allerlaagste inkomens gecompenseerd, net als dat andere maatregelen die de zwakkeren zouden treffen zijn teruggedraaid. Maar wacht eens even. Jan Modaal gaat er maandelijks honderden euro’s netto op achteruit doordat hij bijtelling moet betalen of belasting over z’n reiskosten, gaat meer hypotheek betalen wanneer hij een nieuwe hypotheek moet afsluiten, moet meer bijdragen aan de zorg.

Huizen worden niet verkocht, dus verhuizen zit er niet in. Geen enkele werkgever geeft nog een vast contract, dus van baan switchen betekent ook een groot risico. Kortom: er is geen ontsnapping mogelijk. De tijd dat je zelf verantwoordelijk was voor het aangaan van (te) hoge financiële lasten, lijkt voorbij. De overheid doet dat nu voor ons. Natuurlijk moeten we bezuinigen, maar breng ons besteedbaar inkomen niet onder het minimum. Het wordt bijna financieel interessanter om de bijstand in te gaan, en voor sommigen is dat het al… En dat lijkt me al helemáál niet gunstig voor de economie.

Vandaag lanceert ING (eindelijk) een app om mee te bankieren. Gebruikers met een iPhone of iPad kunnen, na aanmelding en met slechts het invoeren van één vijfcijferige toegangscode, tot € 1.000 per dag overboeken. Klanten van bijvoorbeeld de Rabobank konden dit al veel langer. Niet meer hoeven inloggen op de pc en geen omslachtige codes uit een ‘random reader’ hoeven halen. Mooie snelle techniek: gemak dient tegenwoordig de mens.

Toch maak ik me zorgen om de veiligheid van deze bankierapps. Het is niet voor niets dat bij internetbankieren per computer altijd nog bij iedere transactie een veiligheidscode (verkregen via random reader of SMS) ingevoerd moet worden. Werk je met één toegangscode, dan zouden cybercriminelen - als ze je computer hebben gehackt - je rekening kunnen plunderen.

Dit zelfde geldt natuurlijk ook voor de iPhone. Het is wachten op het moment dat deze toestellen voor het eerst massaal gehackt gaan worden of slachtoffer worden van een zich snel verspreidend virus. Eerst kijken criminelen een paar dagen mee met je toetsaanslagen om zo je toegangscode te achterhalen; vervolgens nemen ze de controle over het toestel over en hebben ze toegang tot je rekeningen.

Ik vind het ongelooflijk dat kwetsbare organisaties als grote banken de veiligheid van hun klanten volledig in handen leggen van een telefoonfabrikant, in dit geval Apple, terwijl geen enkel technologieconcern 100% veiligheid kan garanderen. Vroeg of laat staat er een whizkid op, en hebben we een probleem. Dat is de kracht van de Postbank (uhh, ING). Grrr…

Met een Twitter-prijsvraag heb ik een geweldige prijs gewonnen: samen met Autovisie naar Rome om de nieuwe Volkswagen up! te testen. Waarom? Omdat ik een vergelijking wilde maken met mijn eigen Toyota AYGO (ondersteund met het feit dat ik wilde uitvinden of de wegligging beter is dan die van de AYGO, omdat die total loss raakte toen ik het talud af rolde). Gisterochtend vloog ik naar Italië, vanmiddag landde ik weer op Schiphol. Tot in de puntjes luxe geregeld door Volkswagen, chapeau!

Binnenkort verschijnt mijn testverslag op de Autovisie weblog. Wel kan ik alvast een tipje van de sluier oplichten: ik ben positief verrast. De up! is veel meer auto dan z’n concurrenten. Je hebt het idee in een veel duurdere auto onderweg te zijn. Gelijkwaardig uitgerust aan mijn AYGO is de up! € 1.255 duurder, wat te overzien is door de interessante extra’s (meer airbags, meer vermogen, stabiliteitscontrole, city brake, meer ruimte en comfort). Maar omdat de up! veel meer ‘customize’ mogelijkheden heeft slaat de teller met mijn wensen al snel uit op € 14.000. Slik… Zou er een Volkswagen-dealer happen als ik riep: “gelijk oversteken?”

“Uit de kast werkt beter,” is het thema van vandaag. Het is namelijk coming out dag, en dit jaar willen het COC en andere organisaties de focus leggen op homoseksualiteit in het bedrijfsleven. De hoogste tijd om de (regenboog)vlag uit te hangen?

Zelfs in onze moderne maatschappij wordt homoseksualiteit lang niet overal geaccepteerd. Deze coming out dag is een mooie aangelegenheid hier (media)aandacht voor te genereren, anders dan de overdreven en generaliserende gaypride. Toch vind ik de benaming totaal verkeerd. Het feit dat je uit de kast moet komen, ‘verantwoording moet afleggen voor anders zijn’, betekent dat zelfs homobelangenorganisaties bepleiten dat homoseksualiteit ‘apart’ is. Terwijl ik vind dat iedereen zijn of haar eigen eigen levensvoorkeuren heeft, op verschillende gebieden. Je vertelt toch ook niet op je zestiende vol angst aan je ouders, vrienden of leraren: “ik ben hetero.” Of: “Ik denk dat ik automonteur wil worden.”

Misschien heb ik makkelijk praten, omdat ik nog nooit raar aangekeken ben op mijn homoseksualiteit. Thuis niet, onder vrienden niet, door buren niet en ook niet in het bedrijfsleven. Toch denk ik dat dit deels komt doordat ik ermee omga alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik heb een vriend, ik ben gelukkig. Verder maak ik hetzelfde mee als iemand met een heterorelatie. Ik realiseer me echter terdege dat een (mede door gebrekkige voorlichting) onzekere puber aan een coming out dag juist de steun kan ervaren die hij nodig heeft om voor zichzelf te kiezen.

Bij mij hangt de vlag uit. Op de overloop, waar-ie altijd hangt. Gewoon, omdat het mooie kleuren zijn die met het licht in het trappenhuis spelen en omdat het symbool staat voor gelijke rechten voor iedereen. Pas op het moment dat het niet meer nodig is om uit de kast te komen, mag-ie buitenspelen. 

Ik was sceptisch en ergerde me aan de mensen die het speelden. “Daar ga ik écht niet aan beginnen, doe eens gezellig!” Maar, eerlijk is eerlijk: zelf speel ik inmiddels ook alweer even het spelletje Wordfeud. Oud-Hollands Scrabblen, maar dan overal en nergens op de smartphone, met bekenden en onbekenden. Ik had het wel een beetje gehad met al dat ‘zinloos’ getweet en geapp, dan is het bijwerken van je woordenschat toch een veel betere mobiele tijdsbesteding. En daarnaast is het gewoon leuk.

Door z’n makers is Wordfeud neergezet als social game: je kunt contact maken met andere spelers, vrienden worden, zelfs mensen leren kennen en met elkaar chatten. Doordat je slechts met z’n tweeën speelt, krijgt dit al snel een privékarakter. Toch heeft Wordfeud net als veel andere games één groot nadeel: het is verslavend.

Schrijf je in Sudoku-boekjes dan krijg je wellicht commentaar dat je te lang op het toilet blijft zitten, en ben je verslaafd aan World of Warcraft dan zien je collega’s je hooguit iedere dag met grotere wallen op je werk verschijnen. Maar Wordfeud werkt op je mobiel en is dus altijd bij je. Even kijken, even een woord spelen, even zuchten omdat het online woordenboek een toch écht bestaand Nederlands woord niet kunt. En dat allemaal tussendoor, waarmee je ook bezig bent. 

Maar is het sociaal dat je door een game de mensen om je heen vergeet? Dat je in gezelschap meer naar je scherm kijkt dan naar elkaar? In Zwolle vond een kroegbazin het zo ongezellig dat al haar bezoekers alleen nog maar met het spelletje bezig waren, dat ze het zelfs verbood. En zo is er meer kritiek.

Gelijk hebben ze natuurlijk, maar naar mijn idee heeft dit meer te maken met de manier waarop een aantal mensen met nieuwe communicatiemiddelen omgaat. In alle gevallen is het asociaal als je in gezelschap meer met je telefoon bezig bent in plaats van met de mensen om je heen. Blijf dan lekker thuis. De smartphone neemt beperkingen in tijd en mobiliteit grotendeels weg, met alle gevolgen van dien voor de mensen die zich niet kunnen beheersen. 

Trouwens, weet jij waar de uitknop van een iPhone zit?